Πώς να διαβάζεις μια αίθουσα σε πραγματικό χρόνο
Το φύλλο αξιολόγησης στο τέλος της ημέρας είναι το πιο άχρηστο εργαλείο ανατροφοδότησης που έχουμε. Όχι επειδή λέει ψέματα αλλά επειδή έρχεται αργά. Σας λέει τι πήγε στραβά όταν πια δεν μπορείτε να κάνετε τίποτα γι' αυτό.
Η αίθουσα, όμως, σας το έλεγε από τις 11 το πρωί. Με τη δική της γλώσσα, σε πραγματικό χρόνο, τη στιγμή ακριβώς που μπορούσατε ακόμα να αλλάξετε πορεία.
Αυτό το άρθρο είναι ένας πρακτικός οδηγός για αυτή τη γλώσσα: τα σημάδια ότι χάνετε την ομάδα και τι κάνετε τη στιγμή που τα βλέπετε. Όχι στο διάλειμμα. Όχι «την επόμενη φορά». Τώρα.
Πρώτα, ένας κανόνας: μην διαβάζετε πρόσωπα. Διαβάστε αλλαγές.
Το πιο συνηθισμένο λάθος στο «διάβασμα» της αίθουσας είναι η ερμηνεία μεμονωμένων ανθρώπων. Ο κύριος με τα σταυρωμένα χέρια στην τρίτη σειρά μπορεί απλώς να κρυώνει. Η κυρία που κοιτάει από το παράθυρο μπορεί να επεξεργάζεται αυτό που είπατε βαθύτερα από όλους.
Ένα πρόσωπο δεν είναι δεδομένο. Μοτίβο είναι δεδομένο, και κυρίως, αλλαγή μοτίβου. Η ερώτηση δεν είναι ποτέ «τι κάνει αυτός;» αλλά «τι έκαναν πριν από δέκα λεπτά που δεν το κάνουν πια;». Μια αίθουσα που έγραφε και σταμάτησε. Μια αίθουσα που ρωτούσε και σώπασε. Μια αίθουσα που γελούσε εύκολα και τώρα τα αστεία σας πέφτουν στο κενό. Η αλλαγή είναι το μήνυμα.
Και ένα δεύτερο κλειδί: όταν εντοπίσετε την αλλαγή, μην ρωτήσετε «τι φταίει τώρα;». Ρωτήστε «τι συνέβη λίγο πριν;». Η ενέργεια μιας αίθουσας δεν πέφτει τη στιγμή που το βλέπετε, έπεσε δύο-τρία λεπτά νωρίτερα, και τώρα βλέπετε το αποτέλεσμα.
Τα σημάδια …και τι κάνετε τη στιγμή που τα βλέπετε
Οι πλάτες γέρνουν πίσω, όλες μαζί. Η ομάδα πέρασε από τη συμμετοχή στην παρακολούθηση. Σας παραχώρησε τη σκηνή και αυτό, όσο κολακευτικό κι αν μοιάζει, είναι το πρώτο σκαλί της αποχώρησης. Η κίνησή σας: μην ανεβάσετε ένταση για να τους «ξανακερδίσετε» δώστε τους κάτι να κάνουν. Μια ερώτηση προς τον διπλανό, ένα δίλεπτο σε ζευγάρια, μια θέση που πρέπει να πάρουν. Η κατάσταση αλλάζει με δράση, όχι με περισσότερη παράσταση.
Τα κινητά βγαίνουν (ουπς) σε διαφορετικά σημεία της αίθουσας ταυτόχρονα. Ένα κινητό είναι μια επείγουσα δουλειά. Τρία-τέσσερα μέσα σε δύο λεπτά είναι ψηφοφορία, και τη χάνετε. Η κίνησή σας: κλείστε τον κύκλο που τρέχει νωρίτερα από ό,τι σχεδιάζατε. Πείτε το συμπέρασμα, όχι όλη τη διαδρομή προς αυτό. Και αλλάξτε δομή σε ό,τι κι αν κάνατε τα τελευταία δεκαπέντε λεπτά, κάντε κάτι άλλο.
Οι ερωτήσεις σταμάτησαν. Μια αίθουσα που ρωτούσε και σώπασε δεν κατάλαβε τα πάντα έπαψε να επενδύει. Ή, χειρότερα, κάποια απάντησή σας νωρίτερα δίδαξε στην ομάδα ότι το να ρωτάς εδώ μέσα έχει κόστος. Η κίνησή σας: μην πετάξετε το γενικό «υπάρχουν ερωτήσεις;» στο κενό θα εισπράξετε σιωπή. Κατεβάστε το σκαλί: «ποιο κομμάτι από αυτό θα ήταν το πιο δύσκολο να το εφαρμόσετε στη δική σας δουλειά;» Η ερώτηση που ζητάει δυσκολία παίρνει απαντήσεις που η ερώτηση που ζητάει απορίες δεν θα πάρει ποτέ.
Γέλιο που αραιώνει. Το χιούμορ είναι το πιο ευαίσθητο βαρόμετρο σχέσης που υπάρχει. Όταν τα ίδια αστεία που δούλευαν το πρωί πέφτουν στο κενό το απόγευμα, δεν χάσατε το χιούμορ σας χάσατε τη σύνδεση. Η κίνησή σας: μην προσπαθήσετε πιο πολύ. Πλησιάστε. Κυριολεκτικά μειώστε την απόσταση από την ομάδα, κατεβείτε από το «βήμα», μιλήστε πιο προσωπικά για λίγο. Το γέλιο επιστρέφει όταν επιστρέψει η σχέση, όχι όταν βελτιωθούν τα αστεία.
Η υπερβολική συμφωνία. Το πιο ύπουλο σημάδι από όλα, γιατί μοιάζει με επιτυχία: όλοι γνέφουν, κανείς δεν διαφωνεί, όλα «βγάζουν νόημα». Μια αίθουσα χωρίς καμία αντίσταση δεν είναι πεπεισμένη είναι αποστασιοποιημένη. Η πραγματική σκέψη παράγει τριβή. Η κίνησή σας: προσκαλέστε ρητά τη διαφωνία, και κάντε το με τρόπο που να κοστίζει λίγο σε εσάς, όχι σε εκείνους: «ποιο κομμάτι από αυτά σας πείθει λιγότερο; Κάπου θα υπάρχει ένα, και αυτό είναι το πιο ενδιαφέρον σημείο της συζήτησης.»
Η δεξιότητα πίσω από τη δεξιότητα
Όλα τα παραπάνω προϋποθέτουν κάτι που δεν λέγεται συχνά: για να διαβάζετε την αίθουσα, πρέπει να έχετε διαθέσιμη προσοχή. Ο εκπαιδευτής που παλεύει με το υλικό του που κρατιέται από τις διαφάνειες, που ανησυχεί για το τι θα πει μετά δεν έχει μάτια για κανέναν. Το διάβασμα της αίθουσας δεν είναι, στο βάθος, δεξιότητα παρατήρησης. Είναι το μέρισμα της προετοιμασίας: όταν το περιεχόμενο έχει γίνει δικό σας, η προσοχή σας ελευθερώνεται να πάει εκεί που πάντα έπρεπε να είναι στους ανθρώπους.
Κρατήστε από αυτό το άρθρο ένα πράγμα, αν είναι να κρατήσετε ένα: διαβάστε αλλαγές, όχι πρόσωπα, και όταν δείτε την αλλαγή, ψάξτε τι συνέβη λίγο πριν.
Τα υπόλοιπα το πώς εκπαιδεύεται αυτό το βλέμμα ώστε να γίνει δεύτερη φύση, και το πώς οι διορθωτικές κινήσεις γίνονται ρεπερτόριο αντί για αυτοσχεδιασμό, είναι δουλειά αίθουσας, και είναι από τα κομμάτια του Voices of Change που οι συμμετέχοντες μας λένε ότι άλλαξαν περισσότερο τον τρόπο που στέκονται μπροστά σε ομάδες. Αν σας δημιούργησε σκέψεις, με τη Μυρτώ είμαστε πάντα ανοιχτοί σε μια κουβέντα.
Περισσότερες πληροφορίες για το Voices of Change.

.png)



Comments